شب آماسیده

م. وحیدی (م. صبح)

 

در کوچه‌های شب

در قامت تکیده‌ی تنهایی

از قصه‌های ربوده شده گفتند،

از اساطیر ناهمگون غریب و

معجزه‌های نازیسته

تا درختان

ناپیدایی افق را

باور کنند.

هجوم باد بود و

شرجی ناپیدا

و بی چلچله‌گی خاکی

که در امتداد پاییز

سبزترین باغچه را

                    به اندوه می کشاند؛

تولدی نبود

و خنده‌ی لیلا

در واهمه‌ی سایه‌ها

محو شده بود.

 از جمعه‌ها گذشتیم

از هزاره‌های زخمی

با خاطرات کوچیده و

 ابرهای ملال

و به تکرار رسیدیم

به دیم‌زار خشک ناهموار متروک

و هویت خود را

در سوره‌های بی‌جان سربی

                                        یافتیم؛

حصار بود و حصار

با گردش خالی سفره‌ و آب

و یادهای دوری

که بی‌شوق زادن

ترانه می‌خوانند.

اینک

ناتوانی دستهای قطع شده

در لایتناهی فصلی بی‌رنگ

و تموج واژگانی

که در رخوت و سکون

غوطه می‌خورند؛

پرنده‌ای که پرکشید

پشت سال‌ها

گم شد

و طنینش

شعری شد

در بلوغ رنگها و

روزنه‌ها                   

منبع: نبرد خلق شماره ۵۰۷، آدینه ۱ آبان ۱۴۰۵ - ۲۳ اکتبر ۲۰۲۶

 

 https://t.me/nabard_khalgh

بازگشت به صفحه اول